Προϊστορία

Η παρουσία πολλών μεγαλιθικών μνημείων, ιδίως στο δάσος της Φουζέρ, δείχνει ότι η περιοχή ήταν ήδη κατοικημένη στη Νεολιθική περίοδο (5.000 έως 2.000 χρόνια π.Χ.).

Μεσαίωνας

Η δημιουργία της Φουζέρ χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Η πρώτη αναφορά στο κάστρο της είναι από τα τέλη του 10ου αιώνα. Ήταν τότε ένα απλό ξύλινο οχυρό πάνω σε μια βραχώδη κορυφογραμμή, η θέση της οποίας κυριαρχούσε πλεονεκτικά στην κοιλάδα του Νανσόν και στους γύρω βάλτους. Η Φουζέρ βρισκόταν στο σταυροδρόμι δύο ρωμαϊκών δρόμων, έναν από τη Σαρτρ προς το Καραί και άλλον από την Αβράνς στη Νάντη. Από τον 12ο αιώνα, ο πληθυσμός απομακρύνθηκε από τις όχθες του Νανσόν  και η πόλη μεγάλωσε, χωρισμένη σε δύο ενορίες: Σαιν-Συπλίς για την Κάτω πόλη και Σαιν-Λεονάρ για την Άνω πόλη. Από τον Μεσαίωνα, η βιοτεχνική δραστηριότητα αναπτύχθηκε γύρω από τα βυρσοδεψεία, τους υφαντουργούς και τους κλωστοϋφαντουργούς στην Κάτω πόλη.

Η πρώτη οχύρωση κατασκευάστηκε τον 11ο αιώνα από τους άρχοντες της Φουζέρ,  την υπερασπίστηκε ο Ραούλ Β' (1130-1194) αλλά το 1166 την κατέλαβε και την κατέστρεψε ο Ερρίκος Β' της Αγγλίας, του οίκου των Πλανταγενετών. Ο Ραούλ την ανοικοδόμησε πιο επιβλητική και έγινε ένα οχυρό που υπερασπίζονταν τα σύνορα της Βρετάνης, από το Μον-Σαιν-Μισέλ έως τη Νάντη. Ωστόσο, η γεωγραφική θέση και τα συμφέροντα των αρχόντων της Φουζέρ τους έφεραν συχνά υπέρ του βασιλείου της Γαλλίας. Όταν ο Ραούλ Γ' προσέφερε την κυριότητα της πόλης στον Άγιο Λουδοβίκο, ο Βρετόνος δούκας Πέτρος Α΄ της Βρετάνης κατέλαβε την πόλη το 1231, η οποία αργότερα ανακαταλήφθηκε από τον βασιλιά. Η κόρη του Ραούλ Γ', Ιωάννα, παντρεμένη με τον Ούγο ΙΒ΄ του Λουζινιάν, ανέλαβε νέα έργα οχύρωσης και στόλισε την πόλη με μνημεία. Το τέλος του 13ου αιώνα ήταν μια περίοδος ειρήνης και ευημερίας για την πόλη.

Το 1307, ο Φίλιππος ο Ωραίος αγόρασε την πόλη, αλλά το βασίλειο της Γαλλίας δεν ενδιαφέρθηκε για την περιοχή. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου και μετά από διάφορες ανατροπές συμμαχιών, ο Μπερτράν ντυ Γκεσλέν την κατέλαβε το 1373, αλλά η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Οι συνεχείς λεηλασίες ανάγκασαν τον πληθυσμό της Φουζέρ να στραφεί προς το Δουκάτο της Βρετάνης, στο οποίο προσαρτήθηκε το 1428 όταν πωλήθηκε από τον Ιωάννη Β΄ του Αλανσόν για πληρωμή των λύτρων αιχμαλωσίας του από τους Άγγλους. Αλλά το 1449, κάποιος Συριέν, Αραγόνος μισθοφόρος στην υπηρεσία των Άγγλων, κατέλαβε και λεηλάτησε την πόλη, και αυτό με σκοπό να αναγκάσει τη Βρετάνη να συμμαχήσει με την Αγγλία. Οι σφαγές που ακολούθησαν προκάλεσαν την αντίδραση του δούκα της Βρετάνης Φραγκίσκου Α ', που αποφάσισε να απαλλαγεί από τους Άγγλους. Έτσι, συμμάχησε με τον Κάρολο Ζ΄της Γαλλίας, επιτέθηκε στη νότια Νορμανδία και πολιόρκησε τη Φουζέρ. Ο Συριέν και οι άνδρες του, όμως, κατάφεραν να αντισταθούν και παραδόθηκαν υπό τον όρο να μπορέσουν να φύγουν ελεύθεροι. Αυτό το επεισόδιο προανήγγειλε τη μάχη του Φορμινί, που έβαλε τέλος στις φιλοδοξίες των Άγγλων επί γαλλικών εδαφών.

Η πόλη ενεπλάκη σε νέες βιαιοπραγίες κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βρετάνης (1465-1491), οπότε η βρετονική φρουρά της Φουζέρ εισέβαλε στην περιοχή της Ερνέ και κατέλαβε την πόλη, στην οποία έβαλαν φωτιά και κατέκαψαν για τρεις μέρες, τον Μάιο 1488. Τέλος, επενέβη ο Γάλλος στρατηγός Λα Τρεμουάιγ, και κατέλαβε τη Φουζέρ το 1488.

16ος αιώνας

Τον 16ο αιώνα, η πόλη έχασε τον αμυντικό της ρόλο. Η βιοτεχνία συνέχιζε να αναπτύσσεται, ειδικά η επεξεργασία κασσίτερου (rue de la Pinterie). Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, η πόλη παρέμεινε καθολική, ενώ το Βιτρέ επηρεάστηκε από συγκρούσεις με τους Ουγενότους.

Γαλλική επανάσταση

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, η επαρχία της Βρετάνης, όπως και όλες οι υπόλοιπες επαρχίες της Γαλλίας, έχασε τα προνόμιά της. Ωστόσο, οι πρώτες αλλαγές που έγιναν ήταν ευπρόσδεκτες. Όμως σύντομα ο πληθυσμός διχάστηκε. Το Πολιτικό σύνταγμα του κλήρου και η μαζική επιστράτευση προκάλεσαν την εξέγερση των Σουάνων, στενά συνδεδεμένη με τον πόλεμο της Βανδέας.

Το 1793, κατά τη διάρκεια της μαζικής επιστράτευσης, 767 άνδρες έπρεπε να στρατολογηθούν στην περιφέρεια της Φουζέρ με κλήρωση. Σε αντίδραση, ομάδες αγροτών οπλισμένοι με τουφέκια, πιστόλια και σπαθιά σχηματίστηκαν αυθόρμητα από τις 10 Μαρτίου 1793. Η επαρχία ανταποκρίθηκε και σύντομα οι ταραχές κατέληξαν σε εξέγερση. [1]

Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια της πορείας των εξεγερμένων της Βανδέας προς την Γκρανβίλ, όπου ανέμεναν αγγλική βοήθεια, οι Σουάνοι και οι εξεγερμένοι της Βανδέας κατέλαβαν τη Φουζέρ στις 3 Νοεμβρίου 1793, η οποία ανεκατελήφθη στις 18 Νοεμβρίου 1793 από τους Δημοκρατικούς. Για οκτώ χρόνια, η πόλη και η περιοχή της άλλαζαν συνεχώς χέρια, βιώνοντας τη δοκιμασία πολλών σφαγών και λεηλασιών.