Η κατασκευή του δρόμου αποφασίστηκε από τον Τσάρο και ολοκληρώθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Πριν από αυτό, οι μεταφορές στη Σιβηρία γίνονταν κυρίως μέσω ποτάμιων διαδρομών. Οι πρώτοι άποικοι από τη Ρωσία έφτασαν στη Σιβηρία μέσω του ποτάμιου δρόμου Τσέρντιν, ο οποίος αντικαταστάθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1590 από τη χερσαία διαδρομή Μπαμπίνοφ. Η πόλη Βερχοτούριε των Ουραλίων αποτελούσε το πιο ανατολικό σημείο της διαδρομής Μπαμπίνοφ.

Ο κατά πολύ μακρύτερος δρόμος της Σιβηρίας ξεκινούσε από τη Μόσχα ως Αυτοκινητόδρομος Βλαντίμιρ και διέσχιζε τις πόλεις Μουρόμ, Κοζμοντεμάνσκ, Καζάν, Περμ, Κουνγκούρ, Γεκατερίνμπουργκ, Τιουμέν, Τομπόλσκ, Τάρα, Κάινσκ, Τομσκ, Γενισέισκ και Ιρκούτσκ. Αφού διέσχιζε τη λίμνη Βαϊκάλη, ο δρόμος διαιρείτο κοντά στην πόλη Βερκνουντίσκ. Ο ένας κλάδος του συνέχιζε ανατολικά προς την πόλη Νερτσίνσκ, ενώ ο άλλος προχωρούσε νότια στον συνοριακό σταθμό της πόλης Κιάτα, όπου συνδεόταν με καραβάνια καμήλων τα οποία διέσχιζαν τη Μογγολία με προορισμό την πύλη του Μέγα Σινικού Τείχους στην πόλη Καλγκάν της Κίνας.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο δρόμος μετακινήθηκε προς τον νότο. Από την πόλη Τιουμέν, ο δρόμος προχωρούσε μέσω των πόλεων Γιαλουτόροφσκ, Ισίμ, Ομσκ, Τομσκ, Ατσίνσκ και Κρασνογιάρσκ, πριν επανασυνδεθεί με την παλαιότερη διαδρομή στην Ιρκούτσκ. Ο δρόμος παρέμεινε ζωτικής σημασίας στη σύνδεση της Σιβηρίας με τη Μόσχα και την Ευρώπη μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο και τον χερσαίο δρόμο για κάρα και χειράμαξες. Ο αντίστοιχος δρόμος για αυτοκίνητα είναι ο υπερσιβηρικός αυτοκινητόδρομος.