Barabar Tepesi Mağaraları (Hintçe बराबर, Barābar), Maurya İmparatorluğu'ndan (322–185 BCE), Hindistan'da hayatta kalan en eski kaya mağaralarıdır. bazıları Aşokan yazıtlı, Hindistan, Bihar, Jehanabad bölgesinin Makhdumpur bölgesinde, Gaya'nın 24 km (15 mi) kuzeyinde yer alır.

Bu mağaralar Barabar'ın (dört mağara) ikiz tepelerinde bulunur ve Nagarjuni (üç mağara); 1,6 km'lik (0,99 mil) uzaklıkta bulunan Nagarjuni Tepesi'ndeki mağaralar bazen Nagarjuni Mağaraları olarak adlandırılır. Bu kayaya oyulmuş odalar, Barabar grubu için "Kral Piyadasi" ve Nagarjuni grubu için "Devanampiya Dasaratha" adına ithaf yazıtları taşımaktadır. Ashoka (hükümdarlık MÖ 273-232) ve torunu Dasharatha Maurya.

Lomas Rishi Mağarası'nın girişinin etrafındaki yontulmuş çevre, ogee şeklindeki "chaitya kemeri" veya chandrashala'nın en eski kalıntısıdır. Yüzyıllar boyunca Hint kaya oyma mimarisinin ve heykel dekorasyonunun önemli bir özelliği olmuştur. Form, açıkça, ahşap ve diğer bitkisel malzemelerden yapılmış binaların taşlarının bir reprodüksiyonuydu.

Mağaralar, Budizm'in kurucusu Gautama Buddha'nın çağdaşı Makkhali Gosala tarafından kurulan Ajivika mezhebinden münzeviler tarafından kullanılıyordu. ve Mahavira, Jainizm'in son ve 24. Tirthankara'sı. Ajivikaların Budizm ve Jainizm ile birçok benzerliği vardı. Alanda ayrıca daha sonraki dönemlere ait birkaç kayaya oyulmuş Budist ve Hindu heykelleri ve yazıtlar da bulunmaktadır.

Barabar'daki mağaraların çoğu, tamamen granitten oyulmuş iki odadan oluşur. "Mauryan cilası" heykellerde ve heyecan verici yankı efektlerinde de bulundu.

Mağaralar hayali bir Marabar'da yer aldı - İngiliz yazar E. M. Forster. Bunlar ayrıca Hintli yazar Christopher C. Doyle'un The Mahabharata Secret kitabında da gösterildi.