Widok na zamek oraz kaplicę

Osadnictwo w rejonie Mazères sięga czasów prehistorii. Nazwa Roquetaillade oznacza wydrążony w kamieniu i nawiązuje do licznych jaskiń, jakie znajdowały się w tym rejonie i służyły człowiekowi za schronienie. Pierwsze fortyfikacje ziemno-drewniane zostały wzniesione w VIII wieku, w czasie wyprawy władcy Franków Karola Wielkiego w Pireneje przeciwko Saracenom. W późniejszym czasie zabudowania ulegały dalszym przekształceniom, aż w XI stuleciu uzyskały charakter kamiennej rezydencji rycerskiej typu motte. Był to tzw. stary zamek, z którego pozostały tylko ruiny[1].

W 1306 budowę nowego zamku rozpoczął kardynał Gaillard de la Mothe. Otrzymał on zgodę od angielskiego króla Edwarda I, któremu podlegała wówczas Akwitania oraz wsparcie finansowe ze strony swego wuja, papieża Klemensa V. Zamek przybrał wówczas formę, którą z niewielkimi zmianami zachował do czasów współczesnych i był jednym z tzw. zamków klementyńskich, zbudowanych przez rodzinę papieża[1][2].

Pierwszą większą przebudowę przeszedł w XVII wieku, kiedy zyskał kilka elementów renesansowych, w tym większe, bardziej otwarte okna oraz zachowany do dziś kominek w jednym z wnętrz. Kolejna przebudowa miała miejsce w XIX stuleciu. W latach 1860–1870 architekt Eugène Viollet-le-Duc, razem ze swym asystentem Edmondem Duthoitem, nadał budowli i jej wnętrzom charakter neogotycki. Zaprojektował on oryginalne meble i wyposażenie komnat, odnowił malowidła ścienne, w tym również kaplicę w stylu arabsko-bizantyńskim[1][2][3].

W październiku 1976 zamek został sklasyfikowany jako monument historique[3]. Od czasu powstania, przez ponad 700 lat należy do tej samej rodziny[1][2]. W 1956 został udostępniony do zwiedzania[4].