Nie wiadomo, kiedy lud Uru dotarł do Jeziora Titicaca, lecz wiadomo, że jest to lud pre-inkaski. Pierwsi przedstawiciele tych plemion byli ciemnoskórzy i prawdopodobnie przywędrowali z lasów Amazonii. Poprzez nacisk na Uru przez inne ludy i plemiona, postanowili osiedlić się przy jeziorze. W późniejszych czasach, podczas dominacji inkaskiej w Andach, zostali oni wyparci z wybrzeży i zaczęli budować niewielkie, dryfujące po wodzie sztuczne wyspy z domami, tworzonymi przy użyciu wysuszonej trzciny. Takie rozwiązanie stanowiło dobrą fortyfikację na środku jeziora, która była prawie nie do zdobycia przez innych Indian. Inkowie uważali ich za podludzi, a Ajmarowie za słabszych.

Po kolonizacji Zachodniej Ameryki Południowej przez Hiszpan, byli pogardliwie uważani za leniwych i brudnych. Pomimo kolonizacji udało im się zachować kulturę, choćby dlatego, że byli odizolowani od lądu. Do lat 80. XX w. większość tratw było położonych na środku jeziora, lecz po huraganie w 1987 roku większość z nich zostało zniszczonych, co zmusiło ludność Uru do osiedlenia się bliżej lądu[1].