Wulkanboarding lub volcano surfing to sport uprawiany na zboczach wulkanu. Jednym z najpopularniejszych miejsc do aktywności jest Cerro Negro w pobliżu Leon w zachodniej Nikaragui. Jeźdźcy wspinają się na wulkan i zjeżdżają w dół, siedząc lub stojąc na cienkiej sklejce lub metalowej desce. Ten sport jest również uprawiany na górze Yasur na Tanna, Vanuatu, na górze Bromo w Indonezji i bardzo niewielu innych miejscach.

Wspinaczka na wulkan może być sportem ekstremalnym. Potencjalne zagrożenia obejmują upadek i cięcie przez szorstki popiół wulkaniczny, wdychanie trujących gazów, zarażenie się histoplazmozą (inaczej znaną jako „choroba grotołaz”) lub uderzenie przez lecącą stopioną lawę. Często używany jest sprzęt ochronny, w tym kombinezony i gogle. Cerro Negro jest również aktywnym wulkanem, chociaż ostatnia erupcja miała miejsce w 1999 roku. Góra Yasur jest znacznie bardziej aktywna i niebezpieczna, a erupcje wulkanów zdarzają się codziennie.

Sandboarding, podobna działalność wykonywana na wydmach, powstała w latach 70. i 80.: Derek Bredenkamp i inni weszli na pokład Swakopmund w Namibii około 1974 roku; Jack Smith i Gary Fluitt spopularyzowali go w Kalifornii na początku lat 80. XX wieku.

Poszukiwacz przygód i dziennikarz National Geographic Channel Zoltan Istvan przypisuje sobie wynalezienie sportu na wulkan na wulkan Yasur na wyspie Tanna w Vanuatu w 2002 roku, chociaż Istvan po raz pierwszy odwiedził aktywny wulkan w 1995 roku. Sfilmował swoją przygodę , a później został wyemitowany na kanale National Geographic w pięciominutowym odcinku informacyjnym. Istvan rozróżnia wejście na pokład wulkanu na dwie formy: 1) wejście na pokład aktywnego wulkanu, gdzie bezpośrednie niebezpieczeństwo pochodzi z latania stopioną lawą i śmiercionośnymi gazami wulkanicznymi, oraz 2) wejście na pokład nieaktywnego wulkanu, gdzie nie ma bezpośredniego zagrożenia (podobnie jak sandboarding).

Na Hawajach podobnym zajęciem jest starożytny sport znany jako he'e holua lub lawa na sankach.