Strefa Archeologiczna Cuauhtinchan lub Strefa Archeologiczna Malinalco, położona na zachód od centrum miasta na wzgórzu zwanym Cerro de los Idolos, które wznosi się 215 metrów nad miastem. Po jego bokach znajduje się szereg przedhiszpańskich budowli zbudowanych na tarasach wbudowanych we wzgórze. Główne struktury znajdują się na górze. Jest to jedno z najważniejszych miejsc Azteków, które zostało odkryte w 1933 r. i zbadane przez José García Payón w 1935 r. Widoczny kompleks pochodzi z czasów Imperium Azteków, ale wydaje się, że miejsce to było używane jako centrum ceremonialne znacznie starsze. Zespół sanktuarium budowano od połowy XV wieku do początków XVI wieku. Aby dostać się na Cerro de los Idolos, trzeba wspiąć się po 426 schodach na wysokość 125 metrów. Wzdłuż schodów prowadzących do tego miejsca znajdują się tablice z historią okolicy zapisaną w języku hiszpańskim, angielskim i nahuatl. Witryna zawiera sześć budynków. Cuauhcalli lub Dom Orłów, który pochodzi z 1501 roku, jest głównym budynkiem, co jest znaczące, ponieważ jest wykute w samym wzgórzu. Budynek ma kształt ściętej piramidy, wzniesiony w ten sposób ze względu na brak miejsca na wzgórzu. Monolityczne Cuauhcalli porównuje się do Ellory w Indiach, Petry nad brzegiem Morza Martwego i Abu Simbel w Egipcie. Było to sanktuarium dla Orłów Wojowników do rytuałów, takich jak inicjacja. Trzynastostopniowe schody prowadzące do tej świątyni są otoczone bocznymi rozpórkami. i dwie rzeźby kotów, które są zwrócone w stronę placu z przodu. Cuauhcalli składa się z dwóch pokoi, jednego prostokątnego, a drugiego okrągłego, z otworem w ścianie między nimi. Po wykuciu w skale ściany i sufit pokryto sztukaterią i pomalowano malowidłami ściennymi, z których większość prawie całkowicie zniknęła. W górnej części wejście symbolizują otwarte szczęki węża, zakończone kłami, oczami i rozwidlonym językiem, który pomalowano na czerwono. Ta górna część jest pokryta strzechą z trawy, od której pochodzi nazwa obszaru.