Camino Real de Cruces^{[1]u200b[2]u200b[3]u200b[< /span>4]u200b(znany również jako Camino de Cruces [5]u200b[6]u200b[7]u200b) był jednym z historyczne szlaki Przesmyku Panamskiego, które w czasach kolonialnych łączyły Morze Karaibskie z Oceanem Spokojnym. Zbudowany około 1530 roku,[8]u200b stał się wraz z Camino Real de Portobelo i najnowsze Camino de Gorgona,[9]u200b na tylko drogi do przechodzenia przez przesmyk z oceanu do oceanu, przed budową kolei transistmskiej.[10 ]u200b}

Trasa Camino Real de Cruces była multimodalna, ^{[11] < /sup>u200bWyjeżdżając z Panama City, udali się drogą lądową, pieszo lub na mułach, do miasta Venta de Cruces, nad brzegiem rzeki Chagres. Podróż trwała sześć lig (około sześć godzin na piechotę). [12]u200bZ miasta Cruces pasażerowie i towary podążali za jego podróż łodzią wzdłuż rzeki Chagres do jej ujścia w Forcie San Lorenzo w Chagres[8 ]u200b i dalej drogą morską do Portobelo. Stała się alternatywną trasą zapasową dla ruchu, który miał Camino Real de Portobelo.[8]< / rozpiętość>u200b}

Ścieżka została wykonana z kamieni o szerokości ośmiu stóp (dwukrotnej szerokości Camino Real de Portobelo, która prawie nie miała bruku) i z większymi kamieniami mistrzowskimi na krawędziach.^[8]u200b

Po plądrowaniu i zniszczeniu Starej Panamy w 1671 r. z rąk angielskich piratów oraz późniejszej odbudowie miasta w San Felipe (obecne Stare Miasto) zmieniła się również oś dróg królewskich , w kierunku nowej lokalizacji, ^[13]u200b oraz w przypadku Camino Real de Cruces, stara trasa została utrzymana do starego miasta Limarrete (znajdującego się pomiędzy obecną aleją Madden i rzeką Caimitillo), a stamtąd wytyczono i zbudowano nową trasę w kierunku San Felipe.^[14]u200b^[15]u200b^{[16]< /span>}u200b^{[wymagane cytowanie]}

Ten nowy segment Camino Real de Cruces jest najbardziej znany, ponieważ jest taki, który był używany do XIX wieku W na wpół ukrytej jaskini w dżungli znajduje się również duża część pozostałości pierwotnej drogi, która prowadziła z Limarrete do Starej Panamy.^{[potrzebne źródło]}

Wraz z ciągłymi atakami piratów i późniejszym zniszczeniem Portobelo w 1739 r. korzystanie z dróg transistmskich w Panamie weszło w fazę upadku, a wraz z budową linii kolejowej Panama w 1855 r. Camino Real de Cruces to został częściowo porzucony.^[17]u200b

Z biegiem czasu zarówno roślinność dżungli, jak i rozwój urbanistyczny oraz spekulacje nieruchomościami (na terenach w pobliżu Panama City) sprawiły, że część prymitywnego brukowania Camino zniknęła, tak że obecnie jest to tylko To można zobaczyć fragmenty wspomnianego bruku w wewnętrznych obszarach Parku Narodowego Camino de Cruces i Parku Narodowego Soberanía, a także w sąsiedztwie Clayton i jego okolicach, wszystkie z mniej lub bardziej niedawną rehabilitacją.^[8]u200b ^[10]u200b

Dzisiaj odcinek trasy lądowej, między Venta de Cruces a Starym Miastem Panamy (około 36 kilometrów), jest jednym z najważniejszych szlaków turystycznych w Panamie, co pozwala podróżować przez środowisko głównie dżungli i w niewielkiej odległości od stolicy, tą samą trasą, którą podążały tysiące spacerowiczów przez wieki. Trasa ta jest dobrze oznaczona i częściowo oznakowana pomarańczowymi znacznikami; i można je zwiedzać pieszo, w dwóch lub trzech etapach:^{[wymagane cytowanie]}

- Etap 1 - Od Venta de Cruces do skrzyżowania z Madden Avenue (10,82 km.)

- Etap 2 - Od skrzyżowania z Avenida Madden do skrzyżowania z Vía Centenario (10,67 km.)^[18]u200b

- Etap 3 - Od skrzyżowania z Vía Centenario do Puerta de Tierra (obecny Dom Gminy), w Casco Viejo Panama City (14 km.). (Ten odcinek jest głównie miejski, z wymuszonymi objazdami przez zamknięte osiedla, a obecnie przecina sektor w budowie, ze względu na budowę Miasta Zdrowia).