Cross of Alcoraz

Krzyż Alcoraz to nazwa nadana herbowi heraldycznemu i fladze złożonej z Krzyża Świętego Jerzego lub krzyża gule na Argent, z głową Maure lub Maura, w każdym kwartale. Najwcześniejsze udokumentowane dowody na istnienie tych herbów znajdują się w rzadkim, zapieczętowanym ołowiem dekrecie z kancelarii Piotra III Aragońskiego z około 1281 roku, najprawdopodobniej używanym jako osobisty herb króla, nawiązujący do ducha krucjat i jego przodka imiennika, Piotra I Aragońskiego. Ramiona pojawiają się również w trzeciej ćwiartce obecnego herbu Aragonii.

Według źródeł z XIV wieku, „Krzyż Alcoraz” tradycyjnie powstał w bitwie pod Alcoraz (w 1096), jako tarcza bojowa króla Piotra, inspirowana legendarną cudowną interwencją św. Jerzego w rekonkwiście w Huesca.< /p>

Najwcześniejsze przedstawienie krzyża, pieczęć kancelaryjna z 1281 r., przedstawia cztery głowy Maurów z brodami, ale bez opasek na głowę (lub bandaży).

W średniowieczu aż do XX wieku, zarówno warianty aragońskie, jak i międzynarodowe (tj. flaga Sardynii), albo odwracały orientację głów Maurów, ustawiały je symetrycznie względem siebie, albo przedstawiały je jako głowy królów Saracenów z otwartymi koronami.

Ten herb heraldyczny był bezpośrednio przypisywany Królestwu Aragonii od połowy XV wieku, a także został przyjęty jako sztandar królewski Królestwa Sardynii od drugiej połowy XV wieku, kiedy to wyspa była terytorium Korony Aragonii. Na fladze sardyńskiej głowy Maurów miały zawiązane oczy. We współczesnej fladze Sardynii głowy są zwrócone w prawo, a „opaski na oczy” przekształciły się w opaski na głowę.

Rafael Conde, w „Ołowiana pieczęć królów Aragonii i krzyż «Alcoraz», wyd. Emblemata, XI (2005), s. 77, wskazuje że przyjęcie przez Sardynię tak zwanego „Krzyża Alcoraz” najprawdopodobniej datuje się na koniec XV-wiecznej flagi przez Luisę D'Arienzo, w „Herbie „Czterech Umarłych” i Sardynii”, w Rocznikach Wydziału Nauk Politycznych Uniwersytetu w Cagliari, IX (1983), s. 253-1292 oraz „Skaut Czterech Maurów”, w The Catalans in Sardegna, pod red. Jordi Carbonell i Francesco Manconi, Barcelona, u200bu200b1984, s. 199-2