W latach 70. Taszkent stał się miejscem odważnych eksperymentów architektonicznych. Po wielkiej tragedii – trzęsieniu ziemi 26 kwietnia 1966 roku, które prawie całkowicie zniszczyło centralną część Taszkentu, miasto wymagało pilnej odbudowy; tak narodziło się zjawisko urbanistyczne, które niektórzy nazywają „Sejsmicznym Modernizmem”. Od tego momentu zaczęto wznosić budynki odporne na drgania tektoniczne, co pozwalało uchronić je przed zniszczeniami, spowodowanymi dość częstymi trzęsieniami ziemi, charakterystycznymi dla tego regionu[1][2][3].

Kompleks Chorsu składa się z budynku głównego i siedmiu budynków sąsiednich, także przykrytych kopułami[4].

Budynek główny ma trzy kondygnacje i jest przykryty wielką kopułą, o średnicy ok. 300 m[potrzebny przypis].

Na najniższej kondygnacji znajdują się piwnice, korytarze i różne pomieszczenia gospodarcze. Na środkowym i górnym poziomie znajdują się stoiska handlowe, które są podzielone według rodzajów sprzedawanych towarów takich jak: owoce, warzywa, orzechy, orientalne słodycze, przyprawy, zboża, odzież i artykuły gospodarstwa domowego, które są sprzedawane w oddzielnych pawilonach obok[5].