Rovinj is in de geschiedenis vaak van machthebber veranderd. De stad begon als nederzetting van de Histriërs, waarna ze in 129 v.C. een deel van het Romeinse rijk werd. Na de verdeling van dat rijk kwam het korte tijd onder het gezag het Oost-Romeinse ofwel Byzantijnse Rijk. In de tijd van de volksverhuizingen bleven de doortrekkende, meestal Germaanse stammen op enige afstand, evenals de Slavische Kroaten en Slovenen, die zich in de 7de eeuw blijvend in het binnenland vestigden.[1] De kuststeden van Istrië verbonden zich in de 8ste eeuw met de Venetianen, en bleven daarmee duizend jaar lang (tot 1797), verbonden.[2] Tot 1805 was het kortstondig Oostenrijks: in dat jaar nam Napoleon het in. In 1815 kreeg Oostenrijk Venetië, Istrië en Dalmatië toegewezen en werd ook Rovigno wederom Oostenrijks. De stad bleef haar Italiaanse naam houden.

In de loop van de 18e eeuw manifesteerde de stad zich als het meest dynamische centrum van Istrië. De plaatselijke economie paste zich snel aan aan de behoeften van de markt, waarbij de activiteiten zich vooral toespitsten op olijfolie, gezouten vis en stenen voor de bouw. Het stadje werd de grootste van de regio, waarbij het aantal inwoners steeg van ongeveer 3.600 in 1645 naar 5.600 in 1710. In 1780 waren het er al meer dan 10.000, terwijl het inwoneraantal van Koper (Italiaans: Capodistria), de hoofdstad van het toenmalig Venetiaanse Istrië, niet boven de 4 tot 5.000 uitkwam.[3]

Tijdens de Oostenrijks-Hongaarse periode floreerde de stad zowel in economisch als cultureel opzicht, waardoor zowel de sociale omstandigheden als de stedelijke infrastructuur sterk verbeterden. In de 19e eeuw kreeg de stad scholen, een ziekenhuis (1888), een tabaksfabriek (1872) en een grote pier (1859). Ook werd er in 1853 op het eiland van San Giovanni een vuurtoren gebouwd. In 1850 vestigde de Kamer van Koophandel en Industrie zich in de stad. In 1876 kreeg Rovinj aansluiting op het spoorwegnet (die tot 1966 zou blijven bestaan) en in 1905 straatverlichting. Na de Eerste Wereldoorlog, die leidde tot de val van de Habsburgse monarchie, kwam Rovigno in 1921 in Italiaanse handen.

Nadat Italië tijdens de Tweede Wereldoorlog in september 1943 capituleerde, bezetten de Duitsers de stad tot het einde van de oorlog. Bij de Vrede van Parijs van 1947 werd de stad, nu Rovinj geheten, samen met de rest van Istrië en de eilanden in de Kvarnergolf, toegewezen aan de Kroatische Republiek, die deel uitmaakte van Joegoslavië.[4] 85% van de Italiaanse bevolking vertrok naar Italië en velen emigreerden vervolgens naar Amerika of Australië. Hun plaatsen werden opgevuld door vooral Kroaten, maar ook andere Joegoslaven. In 2011 had 11% van de 14.367 inwoners Italiaans als moedertaal en had 8% een andere voormalig Joegoslavische moedertaal. Sinds 1991 ligt Rovinj in Kroatië.