تونس
TunesiëContext of Tunesië
Tunesië (Arabisch: تونس, Frans: Tunisie), officieel de Republiek Tunesië (Arabisch: الجمهورية التونسية, al-Jumhūrīyah at-Tūnisīyah, Frans: République tunisienne), is een land in Noord-Afrika dat grenst aan Algerije en Libië en aan de Middellandse Zee. Het behoort tot de Maghreblanden, waartoe ook Marokko, Mauritanië, Algerije en Libië worden gerekend.
More about Tunesië
- Currency Tunesische dinar
- Naam in eigen taal تونس
- Calling code +216
- Internet domain .tn
- Speed limit 50
- Mains voltage 230V/50Hz
- Democracy index 6.59
- Population 11565204
- Gebied 163610
- Driving side right
Zie Geschiedenis van Tunesië voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Er zijn aanwijzingen dat na de ineenstorting van de tempelcultuur van Malta groepen het eiland verlieten en zich in Tunesië vestigden, getuige de megalithische monumenten van Ellès en soortgelijke bouwwerken in het gouvernement Siliana.
Vanaf de 10e eeuw v.Chr. werden de kustgebieden gekoloniseerd door Feniciërs. Hun belangrijkste nederzetting, Carthago, was vanaf de 5e eeuw v.Chr. een geduchte concurrent voor het opkomende Romeinse Rijk. De climax van de strijd tussen de beide steden was de legendarische veldtocht naar Italië van de Carthaagse generaal Hannibal, zoon van Hamilcar Barkas. In 146 v.Chr. werd Carthago door de Romeinen met de grond gelijk gemaakt en werd het huidige Tunesië ingelijfd bij het Romeinse rijk. In de late oudheid werd Tunesië eerst overheerst door de Vandalen, daarna door de Byzantijnen.
...Lees meerRead less Zie Geschiedenis van Tunesië voor het hoofdartikel over dit onderwerp.Er zijn aanwijzingen dat na de ineenstorting van de tempelcultuur van Malta groepen het eiland verlieten en zich in Tunesië vestigden, getuige de megalithische monumenten van Ellès en soortgelijke bouwwerken in het gouvernement Siliana.
Vanaf de 10e eeuw v.Chr. werden de kustgebieden gekoloniseerd door Feniciërs. Hun belangrijkste nederzetting, Carthago, was vanaf de 5e eeuw v.Chr. een geduchte concurrent voor het opkomende Romeinse Rijk. De climax van de strijd tussen de beide steden was de legendarische veldtocht naar Italië van de Carthaagse generaal Hannibal, zoon van Hamilcar Barkas. In 146 v.Chr. werd Carthago door de Romeinen met de grond gelijk gemaakt en werd het huidige Tunesië ingelijfd bij het Romeinse rijk. In de late oudheid werd Tunesië eerst overheerst door de Vandalen, daarna door de Byzantijnen.
In de 7e eeuw werd Tunesië ingenomen door de Arabieren, die de islam introduceerden. Tot de 10e eeuw maakte de regio deel uit van de grotere Arabische kalifaten. Vanaf de 11e eeuw had het land zwaar te lijden onder vernietigende invallen door de Banu Hilal bedoeïen. Van de 10e tot de 16e eeuw heersten een opvolging van Berberdynastieën over het land: de Ziriden (973-1152), de Almohaden (1152-1229) en de Hafsiden (1229-1574). Onder deze laatste werd Tunis de hoofdstad en ontwikkelde het land zich als een grootmacht. Gedurende deze periode was het land constant in conflict met het Marokko van de Meriniden. Na enkele mislukte pogingen van Spanje om de Reconquista uit te breiden naar het Noord-Afrikaanse vasteland kregen vanaf eind 16e eeuw de Ottomanen het voor het zeggen. Zij regeerden Tunesië via de bei van Tunis, een machtige gouverneur die in de praktijk regeerde als een autonome vorst. Onder de beis ontwikkelde Tunis zich tot een belangrijke haven voor de beruchte Barbarijse zeerovers. Toen in de loop van de 19e eeuw de bei in financiële moeilijkheden raakten, grepen de Fransen, die eerder al Algiers hadden ingenomen, hun kans en bezetten het land. Van november 1942 tot mei 1943, ten tijde van het Vichyregime, werd Tunesië bezet door nazi-Duitsland. Halverwege de 20e eeuw werd Tunesië zelfstandig: eerst als koninkrijk maar al spoedig daarna als republiek.
Belangrijke data 12 mei 1881 Frans protectoraat 1942-1943 Duitse bezetting, pro-nationalistische bei Muhammad al-Munsif 1943-1957 bei Muhammad al-Amin 1954-1956 premier Tahar ben-Ammar 3 juni 1955 autonomie 20 maart 1956 onafhankelijk Koninkrijk Tunesië met Muhammad al-Amin als staatshoofd en Habib Bourguiba van de Parti Socialiste Destourien als premier vanaf 1956 nationalisering Franse bedrijven, collectivisatie van de landbouw, stichting landbouwcoöperaties 25 juli 1957 de Republiek Tunesië wordt uitgeroepen: koning Al-Amin wordt afgezet, Bourguiba wordt president 1978 vanwege aanhoudende stakingen wordt de noodtoestand afgekondigd 1980 plundering grensstad door Libische militairen 1981 studentenrellen, invoering meerpartijenstelsel 1984 verbod op het dragen van een hoofddoek in openbare gebouwen 2 oktober 1987 Zine El Abidine Ben Ali wordt door Bourguiba als premier aangesteld 7 november 1987 Ben Ali zet Bourguiba af en wordt president december 1987 Ben Ali stapt uit de Parti Socialiste Destourien en richt het Rassemblement Constitutionnel Démocratique op 1990 Ben Ali keurt de Iraakse bezetting van Koeweit scherp af 1991 Tunesië keurt de Amerikaanse en Britse inval in Irak af, de islamitische Ennadha groeit 2003 Tunesië keurt de aanval door de Coalitie-troepen op Irak af 14 januari 2011 De Jasmijnrevolutie begint, Zine El Abidine Ben Ali vlucht naar Saoedi-Arabië 23 oktober 2011 Eerste vrije verkiezingen sinds de val van het dictatoriale regime 13 december 2011 Moncef Marzouki wordt door het parlement verkozen tot interim-president 5 oktober 2013 Tussen de fracties in de Grondwetgevende Vergadering wordt een "routekaart naar democratie" overeengekomen 8 februari 2014 De nieuwe grondwet wordt ondertekend. Tunesie wordt een parlementaire democratie met een semi-presidentieel systeem, waarin de macht wordt gedeeld tussen president, premier en parlement. 6 maart 2014 Bij presidentieel decreet wordt de noodtoestand opgeheven
