De Poort van de Zon, ook bekend als de Poort van de Zon, is een monoliet uitgehouwen in de vorm van een boog of poort op de plaats van Tiahuanaco door de Tiwanaku-cultuur, een Andes-beschaving van Bolivia die bloeide rond het Titicacameer in de Andes in het westen van Zuid-Amerika rond 500-950 CE.

Tiwanaku ligt in de buurt van het Titicacameer op ongeveer 3825,0 m boven zeeniveau niveau in de buurt van La Paz, Bolivia. De Poort van de Zon is ongeveer 9,8 ft (3,0 m) lang en 13 ft (4,0 m) breed en is uit één stuk steen gesneden. Het gewicht wordt geschat op 10 ton. Toen de megaliet halverwege de 19e eeuw werd herontdekt door Europese ontdekkingsreizigers, lag hij horizontaal en had er een grote scheur doorheen. Het staat momenteel op de plaats waar het werd gevonden, hoewel men gelooft dat dit niet de oorspronkelijke plaats is, wat onzeker blijft.

Sommige elementen van de Tiwanaku-iconografie verspreidden zich over Peru en delen van Bolivia. Hoewel er verschillende moderne interpretaties zijn van de mysterieuze inscripties die op het object zijn gevonden, wordt aangenomen dat de gravures die de poort sieren een astronomische en/of astrologische betekenis hebben en mogelijk een kalenderdoel hebben gediend. Bovendien hebben geleerden ontdekt dat het ontwerp onder de centrale figuur bedoeld is om hemelcycli weer te geven. Omdat het een later monument is voor de plek waar het staat, zou de Poort van de Zon ook een overgang kunnen zijn van een maanreligie naar een zonnereligie op basis van zijn positie ten opzichte van de zon in het westen.