Kibera ontstond als nederzetting in de bossen buiten Nairobi, toen Nubische soldaten die terugkeerden van hun dienst in de Eerste Wereldoorlog werden beloond met huizen in dit gebied.[1] De Britten, die toen nog Kenia in handen hadden, stonden toe dat de nederzetting bleef groeien. In de loop der tijd vestigden zich ook niet-soldaten in het gebied.

Toen Kenia in 1963 onafhankelijk werd, verklaarde de overheid Kibera tot een onofficiële nederzetting. Desondanks bleven mensen er wonen. Tegen de jaren 70 verhuurden landeigenaren hun landgoed er zelfs tegen veel hogere prijzen dan de wet toestond. Deze hoge prijzen maakten dat veel mensen er niet konden wonen in officiële huizen, wat leidde tot de bouw van sloppenwoningen. Tegen 1974 hadden veel leden van de Kikuyu zich in Kibera gevestigd, en veel administratieve posities naar zich toegetrokken.[2]

Momenteel wonen in Kibera mensen uit alle bevolkingsgroepen van Kenia. Het landgoed waar de sloppenwijk op staat is officieel nog altijd eigendom van de Keniaanse overheid, maar deze blijft weigeren de wijk te erkennen. Derhalve worden er door de overheid ook geen voorzieningen zoals scholen, ziekenhuizen, stromend water en elektriciteit aangelegd.[1] Op 16 september 2009 begon de Keniaanse overheid met een grote campagne om de inwoners van Kibera ergens anders te huisvesten..[3] Dit proces zal naar verwachting twee tot vijf jaar gaan duren. Het project wordt gesteund door de Verenigde Naties.