Lombok was eeuwenlang deel van het Balinese rijk. De verovering door het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger in 1894 en de daarbij aangerichte bloedbaden wordt in de Nederlandse koloniale geschiedenis verbloemend de Pacificatie van Lombok genoemd.

Gouverneur-generaal jonkheer Carel van der Wijck schreef op 22 mei 1894 aan minister van Koloniën Jacob Bergsma dat de Nederlands-Indische regering zich ging inzetten om het lot van de inwoners van Lombok te verbeteren. Die zouden zuchten onder een schrikbewind van het van oorsprong Balinese vorstenhuis van Mataram-Cakranegara en hadden om ingrijpen gevraagd. Uiteraard speelden ook andere motieven zoals het veiligstellen van Nederlandse handelsbelangen. Ten koste van duizenden doden en gewonden werd het vorstendom in december 1894 op de knieën gedwongen. De oorlogsbuit van de Nederlanders: 230 kilo goudgeld, 7199 kilo zilvergeld en meer dan duizend kostbare voorwerpen. De Lombokschatten kwamen onder de hoede van het Bataviaasch Genootschap en werden op bevel van minister Bergsma eind 1896 opgestuurd naar Nederland. Daar werden ze in 1897-1898 tentoongesteld in het Rijksmuseum, een expositie die meer dan 20.000 bezoekers trok. In 1977 is het grootste deel teruggegeven aan Indonesië.