Het Interrailprogramma begon in 1972, als een eenmalige samenwerking van de nationale spoorwegmaatschappijen van 21 landen: België, Denemarken, Oost- en West-Duitsland, Finland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, Ierland, Italië, Joegoslavië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Polen, Portugal, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Zwitserland. Het doel was om jongeren tot 21 jaar te verleiden de trein te gebruiken voor reizen binnen Europa. In Nederland kostte de Interrailkaart in 1972 ƒ 240 (€ 109).[1] Het programma was een succes, met 100.000 gebruikers in het eerste jaar.[2] Daarop werd besloten om de pas te behouden en uit te breiden in leeftijd: in 1976 werd de leeftijdslimiet verhoogd naar 23, in 1979 naar 26.

Vanaf 1982 geldt een regel dat alleen mensen die zes maanden in een deelnemend land wonen een pas aan kunnen schaffen. Vanaf 1985 zijn naast treindiensten enkele veerdiensten opgenomen om naar lastig of onmogelijk per spoor bereikbare landen zoals het Verenigd Koninkrijk, Ierland of Griekenland te reizen.

Met het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en Joegoslavië in de jaren '90 zijn meer landen deel gaan nemen in het Interrail-project. In 1994 namen naast de oorspronkelijke leden ook Marokko, Slovenië, Kroatië, Servië, Macedonië, Roemenië, Bulgarije en Turkije deel in Interrail. De kaart werd daarnaast toegankelijk voor inwoners van Rusland, Wit-Rusland, Oekraïne, Moldavië, Estland, Letland, Litouwen, Cyprus, Malta en IJsland. Bosnië en Herzegovina is sinds 2005 opgenomen in de kaart.

Vanaf 1994 werd een zonestelsel ingevoerd voor de kaart: De prijs werd afhankelijk van de geldigheidsduur van de kaart, en de daarmee verbonden hoeveelheid zones. De zones waren als volgt verdeeld:

Kaarten met een geldigheid van 16 dagen waren in 1 zone geldig, passen van 22 dagen waren in 2 zones geldig, en passen van een maand waren in alle zones geldig.

In 1998 werden de Interrail-passen beschikbaar voor mensen van alle leeftijden, maar met verschillende tarieven per leeftijdsgroep.

In 2007 werd het beheer van de Interrail-kaart neergelegd bij de Eurailgroep, de organisatie die verantwoordelijk is voor het uitgeven van een soortgelijke kaart voor niet-Europeanen. Hierbij werd het zonesysteem weer afgeschaft. Marokko trok zich hierbij terug uit de Interrail-samenwerking.

Vanaf december 2015 is Interrail uitgebreid met een versie die in 1 land geldig is.

In 2019 werd bekendgemaakt dat het Verenigd Koninkrijk als een bedreiging zagen voor hun eigen BritRail pass na 47 jaar de samenwerking met Interrail en Eurail per 2020 zou beëindigen.[3] Na protest van onder andere Britse vervoerders werd de aangekondigde maatregel ongedaan gemaakt.[4][5] In 2019 is ook Litouwen toegevoegd aan het interrailnetwerk. In 2020 zijn daar Estland en Letland ook bijgekomen.