Het bestaan van de site werd vermeld door de geoloog Rogier Verbeek in zijn boek Oudheden van Java (1891) en door de archeoloog Nicolaas Johannes Krom in een Rapport van de Oudheidkundige Dienst in Nederlandsch-Indië (1915).

Lokale landbouwers herontdekten de overgroeide site in 1979. Onderzoek vond plaats vanaf de jaren '80. Het kwam in handen van een team onder leiding van Danny Hilman Natawidjaja, een nationalistische geoloog die geloofde dat Indonesië tienduizenden jaren geleden een beschaving had gekend die door Plato was beschreven als Atlantis.[1] De campagne van 2014 werd opgeschort nadat het team van Hilman naar buiten was gekomen met dubieuze conclusies over paleolithische piramides.[2] Vierendertig Indonesische wetenschappers tekenden een petitie, waarin de motieven en methoden van Hilman en zijn team ter discussie werden gesteld. Volgens vulkanoloog Sutikno Bronto en vele andere wetenschappers is de site de hals van een oude vulkaan, geen door de mens opgerichte piramide.[3]

Eind juni 2014 heeft het Ministerie van Educatie en Cultuur Gunung Padang megalitische site tot een National Site Area verklaard, een gebied dat 29 hectare beslaat.