Գորմասի ամրոց

Պատմություն

Ամրոցը կառուցվել է 756 թվականին՝ Կորդոբայի էմիր Աբդ ար-Ռահման I-ի հրամանով։ Այն կառուցվել է տարածաշրջանի հարուստ հողատերերին և գյուղացիներին վերահասկելու նպատակով։ Այն նաև ստեղծված է Իսպանիայի հյուսիսի հարուստ քրիստոնյաներին մուսուլմանների ոտնձգություններից պաշտպանելու նպատակով։

975 թվականին Կաստիլիայի կոմս Գարսիա Ֆերնանդեսը, Նավառայի թագավոր Սանչո II-ը և Լեոնի թագավոր Ռամիրո III-ը պաշարում են արաբների հենակետը։

Սակայն պաշարմանը հակահարված հասցրեց խալիբը՝ Կորդովայի լավագույն հրամանատարներից մեկը, և ի վերջո նրա զորքերը ջախջախիչ պարտության մատնեցին գրոհայիններին։

Երեք տարի անց բերդի գրավելու փորձը ևս հաջողությամբ պսակվեց, սակայն նրանք կրկին ետ կորցրեցին։ Ալ-Մանսուրը շարունակեց մնալ իսլամադավան ղեկավարների վերահսկողության ներքո մինչև 1060 թվականը, երբ Ֆերդինանդ I Մեծը ազատագրեց տարածքները[1]։

Այս ընթացքում կառուվել է ամրոցի ստորին միջնաբերդը։ Հետագա տարիներին Գորմասի ամրոցը կորցրեց իր ռազմավարական (ստրատեգիական) նշանակությունը և որոշ ժամանակ անց սկսեց ծառայել որպես իսպանական բանտ։

1931 թվականին Գարմասի ամրոցը դարձավ Իսպանիայի ազգային ժառանգության օբյեկտ։

↑ Лависс Э., Рамбо А. (пер. с франц. М. О. Гершензона) Эпоха крестовых походов // Популярная историческая библиотека. — Смоленск. — Изд-во «Русич». — 2000. — С. 473—474.