Vista desde o Canón ("Gravina")

Os Sassi proceden dun asentamento prehistórico trogloditas e sospéitase que están entre os primeiros asentamentos humanos de Italia. Hai evidencias de que a xente vivía aquí xa no ano 7000 a.C.[1]

Os Sassi son casas escavadas na propia rocha calcarenítica, que é característica de Basilicata e Apulia, chamada localmente "tufo" aínda que non é toba ou toba volcánica. As rúas nalgunhas partes dos Sassi adoitan pasar por encima doutras casas. A antiga cidade creceu nunha ladeira do barranco creado polo río Gravina. O barranco é coñecido localmente como "la Gravina".

O termo sasso deriva do latín saxum, que significa un outeiro, rocha ou gran pedra.[2]

Sassi de Matera é un asentamento urbano que resulta das diferentes formas de civilización e asentamentos humanos que se produciron ao longo do tempo. Os pobos prehistóricos atrincheiraronse alí no Neolítico, sendo o fogar dunha civilización rupestre occidental no século IX-XI cos seus foxos, condutos, tanques. A partir dos séculos XI-XIII construíronse as súas fortificacións, as posteriores expansións do Renacemento (XV-XVI) e do Barroco (s. XVII) proporcionaron un novo aloxamento urbano. Finalmente, a degradación da hixiene social no século XIX e na primeira metade do XX provocou un desprazamento previsto pola lexislación nacional nos anos 50.

Na década de 1950, o goberno de Italia trasladou á forza a maior parte da poboación dos Sassi a zonas da cidade moderna en desenvolvemento. Acosado pola pobreza extrema e inzada de malaria, as condicións de vida insalubres considerábanse inhumanas e unha afronta á moderna e nova República Italiana de Alcide De Gasperi.[3] Non obstante, a xente seguía vivindo nos Sassi, e segundo a guía Fodor en inglés:

Ata finais dos anos 80 esta era considerada unha zona de pobreza, xa que moitas destas vivendas eran, e nalgúns casos aínda son, inhabitables. A actual administración local, con todo, orientouse máis cara ao turismo e promoveu a rexeneración dos Sassi coa axuda da Unión Europea, o goberno e a UNESCO. Hoxe hai moitos negocios, pubs e hoteis prósperos alí, como se describe nun artigo de abril de 2015 en The New Yorker.[4]