O pobo balinés é descendente dunha raza prehistórica que emigrou a través de Asia cental continental ao arquipélago de Indonesia, probablemente establecéndose ao redor do 2500 adC. O final da era prehistórica en Indonesia estivo marcado pola chegada do pobo hindú, ao redor do 100 adC, segundo o determinan as inscricións Brahmi sobre fragmentos de vasillas. Os balineses cultural e lingüisticamente están estreitamente relacionados cos pobos do arquipélago indonesio, Malasia, Filipinas e Oceanía. As ferramentas de pedra que datan deste tempo atopáronse preto da aldea de Cekik no oeste da illa.

Na antiga Balí, existían nove seitas hindús, a saber Pasupata, Bhairawa, Siwa Shidanta, Waisnawa, Bodha, Brahma, Resi, Sora e Ganapatya. Cada seita veneraba a unha deidad específica como o seu Deus persoal.[1]

Escritos do 896 e 911 non mencionan un rei, ata 914, cando menciónase a Sri Kesarivarma. Tamén revelan un Balí independente, cun dialecto distinto, onde o budismo e o shivaísmo foron practicados simultaneamente. A bisneta de Mpu Sindok, Mahendradatta (Gunapriyadharmapatni), casou co rei de Balí Udayana Warmadewa (Dharmodayanavarmadeva) ao redor do 989, dando a luz a Airlangga ao redor de 1001. Este matrimonio Tamén trouxo máis hinduísmo e a cultura xavanesa a Balí. A princesa Sakalendukirana apareceu en 1098. Suradhipa reinou de 1115 a 1119, e Jayasakti de 1146 ata 1150. Jayapangus aparece en inscricións entre 1178 e 1181, mentres que Adikuntiketana e o seu fillo Paramesvara en 1204.[2]:129,144,168,180 A cultura balinesa estivo fortemente influenciada pola cultura india, chinesa e particularmente hindú, comezando ao redor do século I dC. O nome Bali dwipa ("illa de Bali") foi descuberto a partir de varias inscricións, incluíndo a inscrición na column de Blanjong escrita por Sri Kesari Warmadewa no 914 DC e mencionando "Walidwipa". Foi durante este tempo que os habitantes desenvolveron o seu complexo sistema de rego (subak) para cultivar arroz noa arrozais. Algunhas tradicións relixiosas e culturais que aínda se practican hoxe en día pódense remontar a este período.

O Imperio Majapahit hindú (1293-1520) sobre Xava oriental fundou unha colonia balinesa en 1343. O tío de Hayam Wuruk menciónase nas cartas de 1384- 86. Unha inmigración masiva de xavaneses a Balí ocorreu no século seguinte cando o Imperio Majapahit caeu en 1520. O goberno de Balí entón converteuse nunha serie de reinos hindús independentes que levaron a unha identidade nacional balinesa e grandes melloras na cultura, as artes e a economía. A nación con diversos reinos fíxose independente por 386 anos ata 1906, cando os holandeses subxugaron e rexeitaron aos nativos para asumir o control económico.

 

Estatua de Kandapat Sari en Semarapura, un dos antigos asentamentos en Balí. Historicamente, a arte e a cultura balineses nacen e aséntanse nesta cidade

Crese que o primeiro contacto dos europeos con Balí fíxose en 1512, cando unha expedición portuguesa dirixida por Antonio Abreu e Francisco Serrão avistou as súas costas do norte. Foi a primeira expedición dunha serie de frotas semestrais ás Molucas, que ao longo do século XVI polo xeral viaxaban ao longo das costas das illas da Sonda. Balí tamén foi cartografada en 1512, na carta de Francisco Rodrigues, a bordo da expedición.[3] En 1585, un barco naufragoua na península Bukit e deixou algúns portugueses ao servizo de Dewa Agung.[4]

 

Monumento Puputan

En 1597 o explorador holandés Cornelis Houtman chegou a Balí, e a Compañía Holandesa das Indias Orientais estableceuse en 1602. O goberno holandés expandió o seu control a través do arquipélago indonesio durante a segunda metade do século XIX (Ver Indias Orientais holandesas). O control político e económico holandés sobre Balí reafirmouse tras unha serie de guerras coloniais (1846-1849), cando os holandeses enfrontaron a varios reinos balineses competidores uns contra outros. A finais da década de 1890, as loitas entre os reinos balineses na illa Sur foron explotados polos holandeses para aumentar o seu control. Estas guerras foron tan feroces que os gobernantes holandeses logo exerceron un control indulxente, protexendo e mostrando gran respecto pola relixión e cultura locais.

En xuño de 1860 o famoso naturalista gales, Alfred Russel Wallace, viaxou a Balí desde Singapur, desembarcando en Buleleng na costa norte da illa. A viaxe de Wallace a Balí foi fundamental para axudalo a idear a súa teoría de Wallace. A liña de Wallace é un límite de fauna que atravesa o estreito entre Balí e Lombok. Atopouse que é un límite entre especies. Nas súas memorias do viaxe ao arquipélago malaio, Wallace escribiu sobre a súa experiencia en Balí, nos que menciona os métodos de rego únicos de Balí.

O turismo internacional comezou nos anos 1920. As praias de Balí son famosas en todo o mundo. A súa arte e traballos de artesanía son tamén populares. Unha forma popular de arte balinés é a súa danza folclórica. Legong é unha das moitas danzas balinesas.

Balí foi ocupada polo exército xaponés e liberada polas forzas aliadas en 1945. En 1946, os holandeses ocuparon de novo a illa co propósito de restablecer a súa administración colonial, pero chocaron co exército de liberación do coronel Gusti Ngurah Rai ao que derrotaron a finais do mesmo ano na batalla de Marga.

Nun intento de manter parte do seu antigo imperio colonial, os holandeses crearon entón o Estado de Indonesia Oriental que incluía Balí, as Illas menores da Sonda, as illas Célebes e o arquipélago das Molucas. Logo de catro anos de conflitos coa recentemente creada República de Indonesia de Sukarno, os holandeses traspasaron finalmente os seus dominios coloniais a Indonesia o 27 de decembro de 1949, na Conferencia da Mesa Redonda da Haya.