Gormazeko gaztelua musulmanen defentsaren giltzarri bihurtu zen iparraldeko erresuma kristauen aurka, hauek Medinacelitik urrun mantentzen lagundu zuelarik. Bere kokapenak eta ikuspen baldintza bikainek iparralderantz eta Duero ibairantz iristeko ibilbideetako bat kontrolatzea ahalbidetzen zuten, eta musulmanek eta kristauek IX. eta X. mendeetan gogokoen zuten posizio estrategikoetako bat izan zen.

975ean Gartzia I.a Gaztelakoa kondeak, Iruñeko Antso II.a eta Leongo Ramiro III.arekin aliatua, gaztelua setiatu zuen. Baina, hala egiten zuen bitartean, Ghaliben agindupean zegoen armada musulman batek kontraeraso egin eta porrot iraingarri bat jasan zuen.[1] 978an, bigarren saiakera batean, hartu eta 983ra arte mantendu zuen, Almanzorrek berreskuratu zuen arte hain zuzen ere. Musulmanen esku egon zen 1060an Fernando I.a Leongoak behin betiko konkistatu zuen arte. Rodrigo Díaz de Vivar, Cid ospetsua, Gormazeko jauna izan zen 1087tik.

Garai honetan sortu zen Gormaz herria, gazteluaren oinetan. Geroago, gazteluaren garrantzi estrategikoa gutxituz joan zen. Ondoren, espetxe bezala erabili zuten, behin betiko utzi arte.

1931n gaztelua kultura ondasun izendatu zuten. Duela gutxi zaharberritu zuten eta sarrera doakoa da.