Στο Ρόβινι υπήρχε οικισμός Ιλλυρίων μέχρι την κατάκτησή του από τους Ρωμαίους. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας ονομαζόταν αρχικά Αρουπίνιο ή Μονς Ρουμπινέους και στη συνέχεια Ρυγίνιο και Ρουβίνιο. Σύμφωνα με τον χρονογράφο Μπενούσι, το Ρόβινι ιδρύθηκε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. με τις αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ.. Έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια του Βασιλείου των Φράγκων, οι οποίοι το προσάρτησαν στο πατριαρχείο της Ακουιληίας. Η πρώτη αναφορά στη πόλη γίνεται τον 8ο αιώνα μ.Χ. Τον 10ο και τον 11ο αιώνα ανήκε σε διάφορους φεουδάρχες. Το 1188 υπέγραψε σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας με το Ντουμπρόβνικ, την κυριάρχη δύναμη της εποχής.[1]

Ύστερα από πολυετείς συγκρούσεις με γειτονικές πόλεις, το Ρόβινι συμφώνησε το 1283 να γίνει βρεθεί υπό την εξουσία της Βενετίας ώστε να μπορεί να προστατευθεί από διάφορες εξωτερικές απειλές.[1] Κατά τη διάρκεια της ενετοκρατίας, που διήρκησε μέχρι το 1797, το Ρόβινι ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Δημοκρατίας της Βενετίας. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου η πόλη οχυρώθηκε με δύο σειρές τειχών και κατασκευάστηκαν τρεις πύλες. Τμήμα των οχυρώσεων είναι ορατό μέχρι σήμερα. Κοντά στην αποβάθρα φαίνεται μία από τις πύλες, η Καμάρα του Μπάλντι, που χρονολογείται από το 1680, και ένας πύργος ρολογιού της ύστερης αναγέννησης. Το 1677 ολοκληρώθηκε το καμπαναριό της Αγίας Ευθυμίας στα πρότυπα του καμπαναριού του Αγίου Μάρκου. Στη πόλη άνθησε ως κέντρο ναυπήγησης και θαλάσσιου εμπορείου μέχρι που παραγκωνίστηκε από την Τεργέστη και τη Ριέκα. Το 1763, λόγω της διαρκούς επέκτασης της πόλης το κανάλι ανάμεσα στο νησί και την ενδοχώρα μπαζώθηκε.[2]

Μετά τη πτώση της Βενετίας το 1797, το Ρόβινι έγινε τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια έγινε τμήμα του βασιλείου της Ιταλίας μέχρι το 1947, όταν πέρασε στη κατοχή της Γιουγκοσλαβίας, ως τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας με τη συνθήκη ειρήνης του Παρισιού. Τις 25 Ιουνίου 1991, μετά την ανεξαρτητοποιήση της Κροατίας, έγινε τμήμα της Κροατίας.