Αναφορές του φρουρίου υφίστανται ήδη από τον 11ο αιώνα οπότε και το φρούριο φαίνεται να αποτελεί μήλον της έριδος για τις γειτονικές κομητείες του Ροσελιό και των Εμπούριες λόγω της συνοριακής του θέσης. Υπήρξε πατρική εστία οικογένειας ευγενών με το ίδιο όνομα που φέρουν ορισμένες σημαντικές προσωπικότητες της ιστορίας της Καταλονίας. Υπέφερε δύο πολιορκίες και μία σύντομη κατοχή από γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας της Αραγωνίας το 1285 και 1288 αντίστοιχα. Παρέμεινε στα χέρια των κόμητων των Εμπούριες μέχρι την οριστική ενσωμάτωση της κομητείας στο Στέμμα της Αραγονίας το 1402 και από τότε ανήκε στην οικογένεια των Ροκαβερτί μέχρι τον 19ο αιώνα.

Μεταξύ 1893 και 1899 ο τελευταίος κόμης της Περαλάδα το ανακατασκεύασε ολοκληρωτικά με σκοπό να το μετατρέψει σε καλοκαιρινή του κατοικία. Η ανακατασκευή προσαρμόστηκε στα δεδομένα της περιοχής, την τεχνοτροπία και τα υλικά κατασκευής και σήμερα δεν είναι πολύ εύκολο να διαχωριστεί το μεσαιωνικό (από το οποία διατηρούνται μονάχα μερικές πολεμίστρες, ένας πύργος και μια εσωτερική πύλη) από το ανακατασκευασμένο κτίριο.

Με τον θάνατο των τελευταίων κομητών πέρασε από διάφορα χέρια πλούσιων οικογενειών. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου καταληστεύθηκε από μέλη του CNT-FAI ενώ μετέπειτα έγινε έδρα στρατιωτικού αποσπάσματος με σκοπό τον έλεγχο των ανταρτών που μάχονταν εναντίον του Φράνκο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα κυριότερα δείγματα νεο-μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της Ευρώπης και ανήκει σε δύο ντόπιους επιχειρηματίες.