Το Τιαουανάκο, Τιαουανάκου ή Τιουανάκο (ισπανικά: Tiahuanaco ή Tiahuanacu) είναι προκολομβιακός αρχαιολογικός χώρος στη δυτική Βολιβία, πρωτεύουσα μιας προκολομβιανής αυτοκρατορίας που άκμασε ανάμεσα στο 400 και 900 μ.Χ ΚΕ. Βρίσκεται κοντά στις νότιες όχθες της λίμνης Τιτικάκα. Ο χώρος καταγράφεται για πρώτη φορά από τον Ισπανό κονκισταδόρ Πέδρο Σιέθα δε Λεόν, ο οποίος πέρασε από τα ερείπια το 1549, ενώ έψαχνε για την πόλη των Ίνκας Κουγιασούγου. Αν και το μεγαλύτερο τμήμα της αρχαίας πόλης σήμερα έχει υπερκαλυφθεί από σύγχρονη πόλη, τα μνημειακά πέτρινα κτίρια του τελετουργικού χώρου έχουν χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος και από το 2000 αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Η περιοχή του Τιουανάκου κατοικείται από το 1500 ΠΚΕ, όταν ήταν μικρός αγροτικός οικισμός. Κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάμεσα στο 300 ΠΚΕ και το 300 ΚΕ, το Τιουανάκου θεωρείται ότι ήταν ηθικό και κοσμολογικό κέντρο της αυτοκρατορίας Τιουανάκου και τόπος προσκυνήματος. Θεωρείται ότι απέκτησε αυτή τη θέση πριν γίνει πρωτεύουσα μιας ισχυρής αυτοκρατορίας. Το 1945 ο Άρθουρ Ποσνάσκι υπολόγισε με βάση αρχαιοαστρονομικές τεχνικές ότι το Τιουανάκο χρονολογείται από το 15.000 ΠΚΕ. Τον 21ο αιώνα, όμως, η χρονολόγηση του Ποσνάσκι θεωρείται ανακριβής και «ντροπιαστικό παράδειγμα της κακής χρήσης των αρχαιοαστρονομικών στοιχείων».

Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τις βαθμιδωτές πυραμίδες Ακαπάνα, Ανατολικό Ακαπάνα και Πουμαπούνκου, τον ναό Καλασασάγια και τον ημιυπόγειο ναό και τα ανάκτορα Κανταταλίτα και Πουτούνι.