Η Ποκάρα απλώνεται σε έναν σημαντικό δρόμο ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία. Το 17ο αιώνα ήταν μέρος του Βασιλειου του Κάσκι, που ήταν ένα από τα 24 βασίλεια του Νεπάλ. Πολλά βουνά γύρω-γύρω από την Ποκάρα έχουν ακόμα ερείπεια από εκείνη την εποχή. Το 1786 ο Πρίτβι Ναραγιάν Σαχ (पृथ्वीनारायण शाह) έβαλε και την Ποκάρα στο βασίλειό του. Από τότε είχε γίνει σημαντικό μέρος στους δρόμους Κατμαντού με Τζούμλα και Ινδίας με Θιβέτ.

Η Ποκάρα κατοικούνταν από τους Κας (Μπράχμιν, Τσχέτρι, Τακούρι και Νταλίτς). Οι κύριες κοινότητες βρίσκονταν στις περιοχές Παρσυάνγκ, Πάρδι, Μαλεπατάν και Χαριτσόουκ της Ποκάρα και του Μάτζχι, κοντά στη λίμνη Πέουα Ταλ. Αργότερα, τον 18ο αιώνα, οι νεβάρι του Μπακταπούρ μετανάστευσαν στην Ποκάρα και εγκαταστάθηκαν κοντά στις τοποθεσίες κύριων επιχειρήσεων όπως ο ναός Μπιντιγιαμπασίνι, το Ναλακομούκ και το Μπαϊράμπ Τόλε. Η ίδρυση μιας βρετανικής στρατοπεδέδευσης έφερε μεγαλύτερες κοινότητες Μαγκάρ και Γκουρούνγκ στην Ποκάρα. Υπάρχει επίσης πληθυσμός νεβάρι στην πόλη. Μια μικρή κοινότητα Μούσλιμ βρίσκεται ανατολικά της Ποκάρα και λέγεται αλλιώς Μίγια Πατάν.

Τα κοντινά λοφοχωριά γύρω-γύρω από την Ποκάρα είναι μια αναμοιγμένη κοινότητα του Κας και Γκουρούνγκ. Μικρές κοινότητες Μανγκάρ είναι και αυτές παρούσες περισσότερο στους νότιους λόφους έξω από τα όρια της Ποκάρα. Η κοινότητα Νεβάρ σχεδόν δεν υπάρχει στα χωριά στους νότιους λόφους έξω από τα όρια της Ποκάρα.

Από το 1959 έως το 1962 περίπου 3.000.000 πρόσφυγες έφυγαν από το Νεπάλ στο γειτονικό Θιβέτ, αφού προσαρτήθηκε από την Κίνα. Τέσσερεις στρατοπεδεύσεις προσφύγων ιδρύθηκαν μέσα και γύρω από την Ποκάρα: Τασιπαλκέλ, Τασιλίνγκ, Παλτζορλίνγκ και Τζαμπλίνγκ. Αυτές οι στρατοπεδεύσεις έχουν μετατραπεί σε καλά χτισμένους οικισμούς, ο καθένας με ένα γκόμπα (Βουδαϊστική οχύρωση), στούπα (πέτρινη δομή που περιέχει Βουδαϊστικά λείψανα) και την ειδιαίτερη αρχιτεκτονική του.