Mỹ Sơn (Βιετναμέζικη προφορά: [mǐˀ səːn]) είναι ένα σύμπλεγμα εγκαταλελειμμένων και μερικώς ερειπωμένων ινδουιστικών ναών στο κεντρικό Βιετνάμ, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 4ου και του 14ου αιώνα από τους Βασιλείς της Τσάμπα, ένα ινδικοποιημένο βασίλειο του λαού των Τσαμ. Οι ναοί είναι αφιερωμένοι στη λατρεία του θεού Σίβα, γνωστό με διάφορα τοπικά ονόματα, το σημαντικότερο από τα οποία είναι το Bhadreshvara.

Το Mỹ Sơn βρίσκεται κοντά στο χωριό Duy Phú, στη διοικητική περιφέρεια Duy Xuyên στην επαρχία Quảng Nam στο κεντρικό Βιετνάμ, 69 χλμ νοτιοδυτικά του Ντα Νανγκ και περίπου 10 χλμ από την ιστορική πρωτεύουσα της Τσάμπα Trà Kiệu. Οι ναοί βρίσκονται σε μια κοιλάδα πλάτους περίπου δύο χιλιομέτρων που περιβάλλεται από δύο οροσειρές.

Από τον 4ο έως τον 14ο αιώνα μ.Χ., η κοιλάδα στο Mỹ Sơn ήταν τόπος θρησκευτικών τελετών για τους βασιλιάδες των κυρίαρχων δυναστειών της Champa, καθώς και τόπος ταφής για τους βασιλείς Cham και τους εθνικούς ήρωες. Συνδέθηκε στενά με τις κοντινές πόλεις των Τσαμ, Indrapura (Đồng Dương) και Simhapura (Trà Kiệu). Κάποτε, η τοποθεσία περιελάμβανε πάνω από 70 ναούς καθώς και πολυάριθμες στήλες με ιστορικά σημαντικές επιγραφές στα σανσκριτικά και τα Τσαμ.

Το Mỹ Sơn είναι ίσως ο μακροβιότερος κατοικημένος αρχαιολογικός χώρος στην Ινδοκίνα, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της αρχιτεκτονικής του καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια μιας μόνο εβδομάδας του Πολέμου του Βιετνάμ.

Το συγκρότημα ναών Mỹ Sơn θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα ινδουιστικών ναών στη Νοτιοανατολική Ασία και είναι το σημαντικότερο μνημείο κληρονομιάς αυτής της φύσης στο Βιετνάμ. Συχνά συγκρίνεται με άλλα ιστορικά συγκροτήματα ναών στη Νοτιοανατολική Ασία, όπως το Borobudur της Ιάβας στην Ινδονησία, το Angkor Wat της Καμπότζης, το Wat Phou του Λάος, το Bagan της Μιανμάρ και το Prasat Hin Phimai της Ταϊλάνδης. Από το 1999, το Mỹ Sơn έχει αναγνωριστεί από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Στην 23η συνεδρίασή της, η UNESCO παραχώρησε στον Mỹ Sơn αυτήν την αναγνώριση σύμφωνα με το κριτήριό της C (II), ως παράδειγμα εξέλιξης και αλλαγής στον πολιτισμό, και σύμφωνα με το κριτήριό της C (III), ως απόδειξη ενός ασιατικού πολιτισμού που έχει πλέον εξαφανιστεί .