Υπάρχουν γνωστοί οικισμοί στην περιοχή ήδη από τον 9ο αιώνα π.Χ., όταν οι Λίγουρες Απουάν (Ligures Apuan) ζούσαν στην περιοχή. Η σημερινή πόλη δημιουργήθηκε από το δήμο και χτίστηκε για να στεγάσει τους εργαζομένους στα λατομεία μαρμάρου που δημιουργήθηκαν από τους Ρωμαίους μετά την κατάκτηση της Λιγουρίας στις αρχές του 2ου π.Χ. αιώνα. Κατά τον Μεσαίωνα ήταν υπό τη κατοχή των Βυζαντινών και των Λομβαρδών, και στη συνέχεια, υπό την κατοχή των επισκόπων της Λούνι (Luni), μετατρέποντας την ίδια σε μια αυτόνομη κοινότητα στις αρχές του 13ου αιώνα. Κατά την διάρκεια του αγώνα μεταξύ Γουέλφων και Γιβελίνων, η Καρράρα συνήθως αποτελούσε το τελευταίο κομμάτι. Οι Επίσκοποι απέκτησαν πάλι την κυριαρχία το 1230, η οποία έληξε το 1313, όταν η πόλη παραδόθηκε διαδοχικά στις Δημοκρατίες της Πίζα, της Λούκκα και της Φλωρεντία. Αργότερα την απέκτησε ο Τζιαν Γκαλεάτσο Βισκόντι (Gian Galeazzo Visconti του Μιλάνου.

Μετά το θάνατο του Φιλίππο Μαρία Βισκόντι (Filippo Maria Visconti) του Μιλάνου το 1477, οι πολίτες της Καρράρα αγωνίστηκαν ενάντια στον Τομμάσο Καμποφρεγκόσο (Tommaso Campofregoso), άρχοντα της Σαρζάνα, και έπειτα, της οικογένεια Μαλασπίνα (Malaspina), η οποία μετακόμισε εκεί την έδρα της Σιγνόρια, κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Η Μάσσα-Καρράρα διαμόρφωσε το Δουκάτο της Μάσσα-Καρράρα από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με την τελευταία της οικογένειας Μαλασπίνα, Μαρία Τερέζα , η οποία είχε παντρευτεί τον Ercole ΙΙΙ d'Este, έγινε μέρος του Δουκάτου της Μόντενα.